Series II: Shifting Sands – The Mirrors of Iran
Episode 5: The Caravanserai of the Last Breath

Przejście z magnetycznego szaleństwa pustyni Lut do poszarpanego labiryntu gór Kerman było gwałtowne i uderzające. Powietrze stało się rzadkie i rześkie, pachnące starożytnym kamieniem i wysuszonym tymiankiem. Nasze motocykle, choć znów sprawne, wibrowały nerwową energią, jakby puls pustyni pozostawił w ich ramach trwałe echo.

Gdy słońce sączyło swoje ostatnie karmazynowe światło nad szczytami, natknęliśmy się na to miejsce: fortecę z piaszczystego kamienia nadgryzionego zębem czasu, na wpół połkniętą przez górską szczelinę. Był to karawanseraj, lecz zupełnie inny niż odrestaurowane zabytki w Isfahanie. Ten wydawał się… nie na swoim miejscu. Cienie, które rzucał, były zbyt długie jak na tę porę, a otaczająca go cisza była absolutna – próżnia, w której nawet wiatr odmawiał wycia.

– Coś jest nie tak z chronometrem – wymamrotał Peter, stukając palcem w cyfrowy zegar na swojej desce rozdzielczej. Liczby rozmazywały się, odmierzając godziny w ułamkach sekund. – Agata, to wygląda tak, jakby rozrząd silnika walczył z atmosferą.

Agata zsiadła z motocykla, a jej buty skrzypiały na żwirze, który w dotyku przypominał sproszkowane kości. – To kieszeń czasowa, Peter. Miejsce, w którym czas gromadzi się jak stojąca woda.

Figa, która zwykle jako pierwsza ruszała na zwiady, trzymała się kurczowo tuż przy pięcie Agaty. Miała zjeżoną sierść na karku, a jej czarno-biały ogon pozostawał całkowicie nieruchomy – to ostrzeżenie border collie, że zagrożenie nie jest fizyczne, lecz fundamentalne. Banga była jednak zaintrygowana. Usiadła na kamiennym łuku bramy, a jej trójkolorowy ogon drgał w rytmiczny, wręcz hipnotyzujący sposób.

– Jest tu pewien zapach – wyszeptała Banga, której kocie zmysły były wyostrzone do granic możliwości. – Stara skóra, tytoń i… Michaił.

Wewnątrz centralnego dziedzińca, siedząc przy ogniu, który dawał ciepło, lecz nie wydzielał dymu, siedział podróżny. Nosił ciężki, wełniany czapan i czyścił zabytkową lornetkę. Podniósł wzrok, a w jego oczach malowała się znużona głębia kogoś, kto widział upadek i narodziny imperiów, czekając, aż zagotuje się woda w jego czajniku.

– Jesteście wcześnie – powiedział mężczyzna, a jego angielszczyzna była nienaganna, choć archaiczna. – Albo być może spóźnieni o dekadę. Na tym dziedzińcu ta różnica ma charakter wyłącznie akademicki.

Agata postąpiła krok naprzód, instynktownie zaciskając dłoń na Srebrnej Mapie pod kurtką. – Znasz mojego ojca? Michaiła?

Podróżny uśmiechnął się – był to powolny, melancholijny gest. – Wypiłem z nim czarkę gorzkiej herbaty zaledwie… kilka dni temu. Martwił się o zawieszenie swojej Africa Twin. Powiedział, że droga do Różowego Labiryntu zaczyna żądać ceny, której nie był jeszcze gotów zapłacić.

Peter wkroczył w krąg światła, a jego umysł inżyniera buntował się na te słowa. – Kilka dni temu? Michaił zaginął lata temu. To niemożliwe.

– Na równinach czas jest rzeką, młody inżynierze – odparł mężczyzna, wrzucając garść suszonych ziół do ognia. – Ale tutaj, w Karawanseraju Ostatniego Tchu, jest wirem. Wasz ojciec zmierzał do Szirazu. Zostawił wiadomość w kurzu – choć wiedział, że tylko ci, którzy posiadają Mapę, będą w stanie ją odczytać.

Wskazał na kamienny filar. Na pierwszy rzut oka wyglądało to jak przypadkowe zadrapania. Jednak gdy Srebrna Mapa zawibrowała w kieszeni Agaty, rysy ułożyły się w spójne pismo – charakter pisma Michaiła.

„Krew jest atramentem, światło jest soczewką. Nie ufaj cieniom, które podążają za motocyklami”.

Nagle ogień zapłonął zimnym, genialnym błękitem. Podróżny zaczął blaknąć, a jego postać rozpływała się w samej architekturze budynku. – Czekaj! – krzyknęła Agata. – Gdzie on teraz jest?

– W „Innym Iranie” – odpowiedział echo blaknącego głosu. – Gdzie piasek się nie przesuwa, a gwiazdy nigdy nie zachodzą. Jedźcie do Szirazu. Znajdźcie Różowy Meczet. Światło wskaże wam drzwi… o ile Zemsta Cienia nie dopadnie was pierwsza.

Dziedziniec utonął w ciemnościach. Ogień zniknął. Podróżny zniknął. Peter spojrzał na zegarek – w mgnieniu oka minęło sześć godzin. – Musimy się zbierać – powiedział Peter, a jego głos był napięty nowym rodzajem pośpiechu. – Jeśli Michaił był tutaj „dni temu” w tej pętli czasu, to być może naprawdę zmniejszamy dystans.

Figa szczeknęła krótko i ostro na znak zgody, już obracając się w stronę wyjścia. Lecz gdy szykowali się do odjazdu, Banga zauważyła coś na ziemi w miejscu, gdzie siedział podróżny: pojedynczą, posrebrzaną świecę zapłonową.

– Prezent dla mechanika – zaćwierkała Banga, trącając ją łapką w stronę Petera. – Myślę, że będziemy potrzebować czegoś więcej niż tylko benzyny, by dotrzeć tam, dokąd zmierzamy.