Series II: Shifting Sands – The Mirrors of Iran
Episode 2: The Ethereal Mechanic

Droga do Jazdu była wyczerpującym odcinkiem spalonego słońcem asfaltu i drgającej fali upału. Zanim jeszcze sylwetka miasta z mułowej cegły i kultowe badgiry — starożytne wieże wiatrów — wyrosły z pustyni niczym szkieletowe palce, motocykl Petera zaczął odmawiać posłuszeństwa.

Nie była to awaria mechaniczna, którą mogłaby wyjaśnić jakakolwiek instrukcja. Silnik nie krztusił się ani nie stukał; zamiast tego, wraz ze wzrostem obrotów, dźwięk wydechu zmienił się z ryku w upiorny, melodyjny dron.

— Słyszysz to? — krzyknął Peter przez interkom, mrużąc brwi pod wizjerem. — To brzmi jak flet duduk. Moja przepustnica gra muzykę ludową. — Może twój motocykl po prostu wczuwa się w lokalny klimat — zaćwierkała Banga ze swojego stanowiska, choć jej uszy były skulone z niepokoju.

Agata podjechała obok niego. Srebrna Mapa w jej torbie na baku świeciła bladym, zakurzonym ugrem. — To nie klimat, Peter. Spójrz na wskaźnik temperatury.

Igła znajdowała się głęboko na czerwonym polu, a mimo to silnik był lodowaty w dotyku. Wjechali powoli w wąskie, labiryntowe uliczki starego miasta. Gdy słońce schowało się za horyzontem, malując gliniane ściany odcieniami fioletu, uwagę Figi przykuł mały drewniany znak. Nie było na nim żadnych słów, jedynie wyrzeźbiony obraz klucza skrzyżowanego z bułatem.

— Tam na dół — wskazała Agata.

Wprowadzili motocykle na dziedziniec osadzony głęboko w ziemi. Tam, w migotliwym świetle lampy naftowej, siedział mężczyzna, którego skóra wyglądała jak wyprawiona skóra bydlęca. Nie podniósł wzroku znad sterty mosiężnych zębatek.

— Jesteście spóźnieni — szepnął mechanik. Jego głos brzmiał jak ocierające się o siebie kamienie. — Wiatr od kilometrów skarżył się na twój dolot. — To nowoczesny system wtrysku paliwa — zaczął Peter, gdy odezwała się w nim zawodowa duma. — Nie powinien grać muzyki.

Mechanik w końcu spojrzał w górę. Jego oczy miały dwa różne odcienie bursztynu. Bez słowa odkręcił obudowę maszyny Petera. Sięgnął do środka i wyciągnął garść połyskującego, fioletowawego piasku.

— To niemożliwe — wymruczał Peter, pochylając się bliżej. — Czyściłem filtry w Isfahanie. I ten piasek… on iryzuje. — To nie jest piasek z Dasht-e Kavir — powiedział mechanik, pozwalając ziarnom opadać. Nie uderzyły o podłogę; zniknęły, zanim dotknęły ziemi. — To muł z Rzeki Donikąd. Tak się dzieje, gdy pędzisz zbyt szybko między światami. Twoja maszyna oddycha atmosferą „Innego Iranu”.

Agata postąpiła krok naprzód, kładąc dłoń na Srebrnej Mapie. — Czy potrafisz to naprawić?

Mechanik uśmiechnął się, obnażając zęby zabarwione szafranem. — Mogę przeczyścić rury, córko podróżnika. Ale dźwięk pozostał, ponieważ motocykl wyrobił sobie pamięć. On wie, dokąd zmierzacie, nawet jeśli wasz GPS tego nie wie.

Gdy mechanik pracował przez całą noc, wieże wiatrów nad nimi zaczęły buczeć w harmonii z narzędziami. O świcie motocykl znów był cichy, ale Peter zauważył coś nowego: mały, wyryty symbol na bloku silnika, którego wcześniej tam nie było — mapę konstelacji, która nie istniała na ich niebie.

— Pustynia jest głodna — ostrzegł mechanik, gdy przygotowywali się do odjazdu. — A piasek, który tu przywieźliście? To bilet wizytowy. Oni już wiedzą, że przybyliście.