Ich liebe Motorräder - Wind in den Haaren
Episode 4: Die Oase des Schwarzkümmels

🇩🇪 Deutsche Version

Hör zu!

Ich liebe Motorräder – Wind in den Haaren

Episode 4: Die Oase des Schwarzkümmels

Der Mann hieß Farid. Er führte uns durch ein Labyrinth aus staubigen Pfaden, bis das chaotische Brüllen Teherans in ein rhythmisches Summen von Zikaden überging. Die Luft veränderte sich; sie wurde schwer und süß vom Duft sonnenwarmer Erde und Schwarzkümmel. Felder aus zarten, blassen Blüten erstreckten sich bis zum Horizont und wogten wie ein lila getöntes Meer.

„Es tut mir leid wegen der Stichelei vorhin“, sagte Agatha leise, als wir die Motorräder unter einer gewaltigen, alten Dattelpalme parkten. Sie wischte mir einen Ölfleck von der Wange, und ihre Augen bekamen wieder diesen warmen, saphirblauen Glanz, den ich so liebte. „Ich schätze, das Adrenalin hat sich einfach in ein wenig Gift verwandelt. Du hast diesen Rutscher wie ein Profi gemeistert, Peter.“

Ich lächelte und spürte, wie die Anspannung endlich von meinen Schultern wich. „Entschuldigung angenommen. Hoffen wir einfach, dass die Sturzbügel der Africa Twin so stabil sind, wie sie im Katalog aussehen.“

Banga sprang vom Gepäckhaufen und vollführte eine dramatische Drehung in der Luft, bevor sie auf einem Fleck weichem Gras landete. Sie begann akribisch ihre Pfoten nach Anzeichen von „Bauernstaub“ zu untersuchen.

„Ein taktisches Manöver, nanntest du es?“, gähnte Banga, während ihre Schnurrhaare zuckten. „Nächstes Mal, Peter, Schätzchen, sag mir Bescheid, wenn du planst, für den Zirkus vorzusprechen. Ich würde viel lieber auf einem Besenstiel reisen. Es ist sauberer, die Aussicht ist besser, und Agathas Vorfahren hatten angeblich ein Händchen dafür. Weniger Reibung, mehr Fiktion.“

Figa, die die Gehässigkeit der Katze ignorierte, war bereits halb in einem schmalen Bewässerungskanal in der Nähe untergetaucht, ihr Schwanz spritzte Wasser über die durstigen Wurzeln der Schwarzkümmelpflanzen.

Farid führte uns weiter in die Plantage, wo ein kleines, weiß getünchtes Haus in der Nähe einer verborgenen Quelle stand. „Der Staub der Straße ist ein schwerer Mantel“, sagte er und deutete auf einen Pfad, der zu einem abgelegenen Weidenhain führte. „Der Bach hier wird von den Bergen gespeist. Er ist kalt, rein und sehr privat. Wascht die Stadt von euch ab. Wir reden, wenn die Sterne herauskommen.“

Wir ließen die Ausrüstung bei den Bikes und gingen in Richtung des rauschenden Wassers. Der Hain war ein Zufluchtsort – dichte, hängende Zweige bildeten einen natürlichen grünen Vorhang. Der Bach weitete sich zu einem kleinen, kristallklaren Becken, dessen Oberfläche vom goldenen Licht der untergehenden Sonne gesprenkelt war.

Agatha zögerte nicht. Sie streifte ihre Stiefel ab und schälte sich aus ihrer Motorradkleidung, ihre Bewegungen fließend i ungezwungen, wie ein Waldwesen, das endlich nach Hause zurückkehrt. Als ich sah, wie sie ins Wasser stieg, ihre helle Haut im Kontrast do den dunklen, moosigen Felsen, spürte ich, wie sich der letzte Stress des Tages auflöste.

„Das Wasser ist unglaublich, Peter“, lachte sie, tauchte unter und kam mit zurückgekämmtem blondem Haar wieder an die Oberfläche. Sie sah eher wie eine Wassernymphe aus als wie eine Motorradfahrerin. „Vergiss die Handtücher, vergiss die Bescheidenheit. Darum geht es auf dieser Reise.“

Ich gesellte mich zu ihr, der eisige Schock des Bergwassers traf meine Haut wie tausend Energienadeln. Wir schwammen eine Weile schweigend, das einzige Geräusch war das Rauschen der Blätter und der ferne Ruf eines Wiedehopfs.

Später, als der Himmel ein tiefes, dunkles Violett annahm, schlugen wir unser Lager zwischen den Motorrädern und einer kräftigen alten Eiche auf. Ich spannte die Hängematten – ein Ende an den schweren Rahmen der Africa Twins, das andere am Baumstamm.

„Ist das stabil?“, fragte Agatha und testete die Spannung, während sie in ihre Hängematte kletterte, wobei sie nichts als ein loses Leinenhemd trug.

„Wenn das Bike umfällt, fällt es auf dich“, scherzte ich i kletterte nur wenige Meter entfernt in moine eigene Hängematte.

„Das Risiko gehe ich ein“, flüsterte sie und streckte ihre Hand aus. Ich nahm sie, unsere Finger verschränkten sich im Raum zwischen unseren schwebenden Betten.

Über uns begannen die iranischen Sterne die Dunkelheit zu durchstechen, heller als alles, was ich je in Europa gesehen hatte. Doch als ich meine Augen schloss, hörte ich ein leises, rhythmisches Geräusch. Es war nicht der Wind. Es klang, als würde jemand – oder etwas – tief in den Schwarzkümmelfeldern auf einer Flöte aus Knochen spielen.

🇵🇱 Wersja Polska

Tłumaczenie Kliknij

Kocham Motocykle: Wiatr we włosach

Epizod 4: Oaza czarnuszki

Mężczyzna nazywał się Farid. Prowadził nas przez labirynt zakurzonych ścieżek, aż chaotyczny ryk Teheranu przeszedł w rytmiczne brzęczenie cykad. Powietrze zmieniło się; stało się ciężkie i słodkie od zapachu nagrzanej słońcem ziemi i czarnuszki. Pola delikatnych, bladych kwiatów ciągnęły się aż po horyzont, kołysząc się niczym morze o fioletowym odcieniu.

— Przepraszam za tę wcześniejszą uszczypliwość — powiedziała cicho Agata, gdy parkowaliśmy motocykle pod potężną, wiekową palmą daktylową. Wyciągnęła rękę i starła smugę oleju z mojego policzka, a jej oczy odzyskały ten ciepły, szafirowy blask, który tak kochałem. — Chyba adrenalina po prostu zamieniła się w odrobinę jadu. Poradziłeś sobie z tym uślizgiem jak zawodowiec, Peter.

Uśmiechnąłem się, czując, jak napięcie w końcu opuszcza moje ramiona. — Przeprosiny przyjęte. Miejmy tylko nadzieję, że gmole w Africa Twin są tak wytrzymałe, jak wyglądają w katalogu.

Banga wyskoczyła ze stosu bagaży, wykonując efektowny obrót w powietrzu, zanim wylądowała na skrawku miękkiej trawy. Natychmiast zaczęła skrupulatnie oglądać swoje łapy w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak „plebejskiego kurzu”.

— Manewr taktyczny, tak to nazwałeś? — Banga ziewnęła, a jej wąsy drgnęły. — Następnym razem, Peter, drogi mój, jeśli planujesz casting do cyrku, daj mi znać. O wiele chętniej podróżowałabym na miotle. Jest czystsza, widoki są lepsze, a przodkowie Agaty podobno mieli do tego dryg. Mniej tarcia, więcej fantazji.

Figa, ignorując złośliwości kota, była już do połowy zanurzona w pobliskim wąskim kanale irygacyjnym, a jej ogon rozchlapywał wodę na spragnione korzenie czarnuszki.

Farid poprowadził nas dalej w głąb plantacji, gdzie obok ukrytego źródła stał mały, pobielany dom. — Kurz z drogi to ciężki płaszcz — powiedział, wskazując ścieżkę prowadzącą do ustronnego gaju wierzbowego. — Tutejszy strumień zasilany jest przez góry. Woda jest zimna, czysta i zapewnia prywatność. Zmyjcie z siebie miasto. Porozmawiamy, gdy wyjdą gwiazdy.

Nie musiał nam powtarzać dwa razy.

Zostawiliśmy sprzęt przy motocyklach i ruszyliśmy w stronę dźwięku płynącej wody. Gaj był prawdziwym sanktuarium — gęste, płaczące gałęzie tworzyły naturalną, zieloną kurtynę. Strumień rozszerzał się w mały, krystalicznie czysty basen, którego powierzchnia była upstrzona złotym światłem zachodzącego słońca.

Agata nie wahała się. Zrzuciła buty i zsunęła z siebie strój motocyklowy, wykonując ruchy płynne i pozbawione skrępowania, niczym leśne stworzenie, które w końcu wraca do domu. Patrząc, jak wchodzi do wody, a jej blada skóra kontrastuje z ciemnymi, omszałymi skałami, poczułem, jak resztki całodniowego stresu ostatecznie się rozpuszczają.

— Woda jest niesamowita, Peter! — zaśmiała się, nurkując i wypływając z mokrymi włosami zaczesanymi do tyłu. Wyglądała bardziej jak wodna nimfa niż motocyklistka. — Zapomnij o ręcznikach, zapomnij o skromności. O to właśnie chodzi w tej podróży.

Dołączyłem do niej, a lodowaty szok górskiej wody uderzył w moją skórę jak tysiąc igiełek energii. Pływaliśmy w milczeniu przez chwilę, a jedynym dźwiękiem był szelest liści i odległe wołanie dudka.

Później, gdy niebo przybrało głęboki, fioletowy odcień, rozbiliśmy obóz między motocyklami a wytrzymałym starym dębem. Zamocowałem hamaki — jeden koniec przywiązany do solidnych ram Africa Twin, drugi do pnia drzewa.

— To na pewno stabilne? — zapytała Agata, sprawdzając napięcie liny, gdy wchodziła do swojego hamaka, mając na sobie jedynie luźną lnianą koszulę.

— Jeśli motocykl się przewróci, to na ciebie — zażartowałem, kładąc się w swoim hamaku zaledwie kilka stóp dalej.

— Przyjmuję to ryzyko — szepnęła, wyciągając rękę. Chwyciłem ją, a nasze palce splotły się w przestrzeni między naszymi podwieszonymi łóżkami.

Nad nami irańskie gwiazdy zaczęły przebijać ciemność, świecąc jaśniej niż cokolwiek, co kiedykolwiek widziałem w Europie. Ale gdy zamknąłem oczy, usłyszałem cichy, rytmiczny dźwięk. To nie był wiatr. Brzmiało to tak, jakby ktoś — lub coś — grało na flecie wykonanym z kości, gdzieś głęboko w polach czarnuszki.

Schlüsselwortschatz (C1/C2)