I Love Motorcycles: Wind in the Hair
Episode 5: The Duduk's Echo

Ognisko strzelało iskrami, wysyłając ich spirale w stronę Drogi Mlecznej, która wisiała nad plantacją niczym niebiański most. Leżałam w hamaku, a delikatny rytm kołysania sprawiał, że czułam się nieważka. Zapach dymu mieszał się z ziemistym, pieprznym aromatem pól czarnuszki.

Farid siedział na ręcznie tkanym dywanie przy żarze, a jego sylwetka była nieruchoma niczym posąg. Trzymał mały, wysłużony instrument z drewna morelowego – duduk. Gdy zaczął grać, powietrze wypełniła przejmująca, aksamitna melodia. Był to dźwięk, który zdawał się nieść ciężar trzech tysięcy lat perskiej historii; był to dźwięk wiatru w ruinach Persepolis, zagubionych karawan i milczącej pustyni.

Peter opierał się o swoją Africę Twin, czyszcząc obiektyw aparatu z koncentracją, o której wiedziałam, że jest jego sposobem na przetwarzanie czystego piękna tej chwili.

– Twoja muzyka… brzmi, jakby płakała, Faridzie – powiedziałam cicho, przerywając ciszę, gdy melodia ucichła.

Farid podniósł wzrok, a blask ognia tańczył w jego ciemnych oczach. – W Iranie nie gramy na duduku, by być szczęśliwym, Agato. Gramy, by pamiętać. To głos duszy, gdy znajduje się daleko od domu.

– Podróżujemy od tygodni, by tu dotrzeć – zauważył Peter, chowając aparat. – Ale siedząc tutaj, mam wrażenie, jakbyśmy przeszli przez kurtynę do innego świata. Twoja plantacja… nie ma jej na żadnej mapie, którą posiadamy.

Farid uśmiechnął się – był to powolny, zagadkowy uśmiech. – Mapy są dla tych, którzy boją się zgubić. Ale ci, którzy podróżują na dwóch kołach, z wiatrem we włosach i zwierzętami, które mówią prawdę – oni nie potrzebują map. Oni potrzebują przeznaczenia.

Poczułam dreszcz, który nie miał nic wspólnego z nocnym powietrzem. – Skąd wiedziałeś o zwierzętach? Albo o tym, że przyjedziemy?

Farid sięgnął w fałdy swojej lnianej koszuli i wyciągnął małą, zaśniedziałą srebrną monetę. Rzucił ją w moją stronę. To nie był irański rial. Widniał na niej profil kobiety, która wyglądała uderzająco podobnie do mnie, trzymającej gałązkę wierzby.

– Twój dziadek, Michaił, siedział dokładnie tam, gdzie ty siedzisz teraz, czterdzieści lat temu – powiedział Farid. – Powiedział mi, że pewnego dnia blond wiedźma na metalowym koniu powróci, by upomnieć się o to, co zostało na polach czarnuszki.

Banga, która udawała, że śpi na siodle Petera, nagle otworzyła jedno oko. – Wiedziałam, że jest powód, dla którego polubiłam tego gościa – szepnęła na tyle głośno, byśmy tylko my mogli ją usłyszeć. – Docenia „estetykę wiedźmy”. Ale zapytaj go o wino, Peter. W gardle mi zaschło jak na kazaniu mułły.

Zanim Peter zdążył odpowiedzieć, melodyjne mruczenie duduka zostało przerwane. Z ciemności plantacji, daleko poza zasięgiem ogniska, dobiegł ten sam rytmiczny, mrożący krew w żyłach dźwięk, który słyszałam wcześniej.

Klak-klak… klak-klak…

Towarzyszyło mu niskie, wibrujące huczenie, które zdawało się przenikać aż do szpiku moich kości. Nie brzmiało to jak zwierzę, nie brzmiało też jak maszyna. Brzmiało to tak, jakby sama ziemia zgrzytała zębami.

Figa wstała, kładąc uszy po sobie, a z jej piersi wydobył się niski warkot. Nie szczekała; wyglądała na autentycznie zaniepokojoną, a jej opiekuńcza natura weszła na najwyższe obroty, gdy stanęła między naszymi hamakami a ciemnością.

– Wiatr? – zapytał Peter, choć jego ręka instynktownie sięgnęła po ciężką latarkę przy pasie.

Farid nie wyglądał na zaskoczonego. Wstał powoli, otrzepując kurz ze spodni. – Wiatr nie gra na flecie, Peterze. I nie puka do drzwi żywych. Wygląda na to, że noc przyniosła coś więcej niż tylko gości.

Spojrzał na mnie, a jego wzrok był intensywny. – Agato, Peterze… nie wychodźcie poza krąg ognia. Tej nocy czarnuszka nie jest jedyną rzeczą, która rozkwita w mroku.