Ich liebe Motorräder - Wind in den Haaren
Episode 6: Der Schwarzkümmel - Trip

🇩🇪 Deutsche Version

Hör zu!

Ich liebe Motorräder – Wind in den Haaren

Episode 6: Der Schwarzkümmel - Trip

Das Feuer erlosch langsam, die orangefarbene Glut rang nach Luft, aber die Dunkelheit jenseits des Kreises war alles andere als still. Dieses Geräusch – das Klack-klack – kam näher, rhythmisch und metallisch, wie ein riesiges Uhrwerk-Insekt.

„Peter“, flüsterte Agatha. Sie sah mich nicht an; sie starrte in das Schwarzkümmelfeld. Die blassen Blüten leuchteten in einem schwachen, biolumineszenten Licht, das vor einer Stunde definitiv noch nicht da gewesen war. „Siehst du das? Die Sterne… sie spiegeln sich in den Blütenblättern wider. Aber die Sternbilder sind völlig falsch.“

Ich griff nach meinen Stiefeln; meine Bewegungen fühlten sich schwer an, als wäre ich unter Wasser. „Es ist der Duft, Agatha. Farid sagte, der Schwarzkümmel blüht nachts anders. Vielleicht ist es ein leichtes Halluzinogen.“

„Halluzinogen? Bitte“, ertönte Bangas Stimme von oben auf der Africa Twin. Sie saß kerzengerade da, ihre Schutzbrille auf die Stirn geschoben. „Ihr Menschen braucht immer eine chemische Ausrede für Magie. Da kommt etwas, und es ist kein 'leichtes’ Irgendwas. Es riecht nach altem Pergament und Ozon.“

Ich stand auf und spürte eine seltsame Vibration in meinen Fußsohlen. Figa war bereits am Rand des Lichtscheins, ihr Schwanz war steif, ihre Augen auf einen Punkt zwischen zwei Reihen Kümmel fixiert. Sie stieß ein leises, melodiöses Winseln aus – kein Bellen aus Angst, sondern ein Laut des Erkennens.

Plötzlich erzitterte die Luft.

Eine Gestalt trat aus dem violetten Dunst der Felder hervor. Es war nicht Farid. Es war ein großer, schlanker Mann in einem Anzug, der aussah, als wäre er aus Mondlicht und Schatten maßgeschneidert worden. Er trug ein silbernes Tablett mit zwei Kristallgläsern, die mit einer Flüssigkeit gefüllt waren, welche wie flüssiges Gold schimmerte.

„Der Meister ist noch nicht bereit, Sie zu empfangen“, sagte der Mann, seine Stimme klang wie tausend trockene Blätter, die über eine Terrasse wirbeln. „Aber er sendet seine Grüße. Und seinen Wein.“

Agatha trat vor, ihr blondes Haar fing den seltsamen Glanz der Blumen ein. Sie wirkte völlig unbeeindruckt. „Der Meister? Man sagte uns, dies sei eine Plantage, kein Hofstaat. Und wer sind Sie? Ein Diener?“

Der Mann verbeugte sich tief. „Ich bin lediglich derjenige, der die Schatten in Ordnung hält. Ihr Großvater Michail war viel höflicher, meine Dame. Er wusste, dass in Persien die Grenze zwischen einem Gast und einem Gefangenen so dünn ist wie das Schnurrhalshaar einer Katze.“

Banga fauchte und machte einen Katzenbuckel. „Pass auf, Schattenmann. Meine Schnurrhaare sind Präzisionsinstrumente.“

„Trinken Sie“, drängte der Mann und trat in den Feuerschein. „Die Reise in den Süden ist lang, und die Straßen im 'anderen’ Iran erscheinen nicht auf Ihrem GPS.“

Ich sah Agatha an. Ihre Augen waren weit und spiegelten die leuchtenden Felder wider. Ich wusste, wir sollten bleiben. Ich wusste, wir sollten auf den Morgen warten. Aber der Klang der Knochenflöte rief aus der Dunkelheit, und die Africa Twins schienen vor Energie zu beben, als wären sie ungeduldig, in den Traum hineinzureiten.

„Peter“, sagte Agatha und nahm eines der Gläser. „Ich glaube, wir sind nicht mehr in der Islamischen Republik.“

Sie nahm einen Schluck, und in diesem Moment begann der Boden unter uns sich in ein Meer aus Sternen aufzulösen.

🇵🇱 Wersja Polska

Poziom językowy C1/C2

Tłumaczenie Kliknij

Kocham Motocykle: Wiatr we włosach

Epizod 6: Wypad w czarnuszkę.

Ogień dogasał, pomarańczowy żar łapczywie chwytał powietrze, ale ciemność poza kręgiem światła była daleka od spokoju. Ten dźwięk – stuk-stuk – zbliżał się; rytmiczny i metaliczny, niczym gigantyczny mechaniczny owad.

– Peter – szepnęła Agatha. Nie patrzyła na mnie; wpatrywała się w pole czarnuszki. Blade kwiaty jarzyły się słabym, bioluminescencyjnym światłem, którego godzinę temu zdecydowanie tam nie było. – Widzisz to? Gwiazdy… odbijają się w płatkach. Ale konstelacje są zupełnie pomieszane.

Sięgnąłem po buty, a moje ruchy były ociężałe, jakbym znajdował się pod wodą. – To zapach, Agatho. Farid mówił, że czarnuszka kwitnie nocą inaczej. Może to łagodny halucynogen.

– Halucynogen? Proszę cię – głos Bangi dobiegł z góry, znad kufra Africa Twin. Siedziała nienaturalnie wyprostowana, z goglami przesuniętymi na czoło. – Wy, ludzie, zawsze potrzebujecie chemicznej wymówki dla magii. Coś nadchodzi i nie jest to nic „łagodnego”. Pachnie starym pergaminem i ozonem.

Wstałem, czując dziwne wibracje w podeszwach stóp. Figa była już na krawędzi światła, zesztywniała, z oczami utkwionymi w punkt między dwoma rzędami czarnuszki. Wydała z siebie niski, melodyjny skowyt – nie było to szczekanie ze strachu, lecz dźwięk rozpoznania.

Nagle powietrze zafalowało.

Z fioletowej mgły pól wyłoniła się postać. To nie był Farid. To był wysoki, smukły mężczyzna w garniturze, który wyglądał, jakby uszyto go z blasku księżyca i cieni. Niósł srebrną tacę z dwoma kryształowymi kieliszkami wypełnionymi płynem, który mienił się jak płynne złoto.

– Mistrz nie jest jeszcze gotowy, by was przyjąć – powiedział mężczyzna, a jego głos brzmiał jak tysiące suchych liści pędzących po tarasie. – Ale przesyła wyrazy szacunku. I swoje wino.

Agatha postąpiła krok naprzód, a jej blond włosy złapały dziwny blask kwiatów. Wyglądała na całkowicie niewzruszoną. – Mistrz? Powiedziano nam, że to plantacja, a nie dwór. A ty kim jesteś? Odźwiernym?

Mężczyzna skłonił się nisko. – Jestem jedynie tym, który dba o porządek w cieniach. Twój dziadek, Michaił, był znacznie bardziej uprzejmy, moja pani. Wiedział, że w Persji linia między gościem a więźniem jest cienka jak koci wąs.

Banga syknęła, wyginając grzbiet w łuk. – Uważaj, człowieku-cieniu. Moje wąsy to instrumenty precyzyjne.

– Pijcie – ponaglił mężczyzna, wchodząc w blask ogniska. – Podróż na Południe jest daleka, a drogi w „innym” Iranie nie pojawiają się na waszym GPS-ie.

Spojrzałem na Agathę. Miała szeroko otwarte oczy, w których odbijały się świecące pola. Wiedziałem, że powinniśmy zostać. Wiedziałem, że powinniśmy poczekać do rana. Ale z ciemności wołał dźwięk kościanego fletu, a Africa Twin zdawały się mruczeć z energią, jakby nie mogły się doczekać, by wjechać prosto w ten sen.

– Peter – powiedziała Agatha, biorąc jeden z kieliszków. – Myślę, że nie jesteśmy już w Republice Islamskiej.

Wzięła łyk, a gdy to zrobiła, ziemia pod nami zaczęła rozpływać się w morzu gwiazd.

Schlüsselwortschatz (C1/C2)