The Man Who Planted an Echo - Człowiek, który zasadził echo

W 2026 roku, kiedy to oficjalnie ogłoszono, że poniedziałki zostają zastąpione przez głęboki fiolet, pan Maurycy postanowił posadzić w swoim ogrodzie echo. Wykopał dół w powietrzu, używając do tego łopaty wykonanej z zastygłego wspomnienia o śniegu.

Zaledwie kilka minut później z ziemi wyrósł ogromny fortepian, którego klawisze zamiast dźwięków wydawały zapach świeżo skoszonej tęczy. Pan Maurycy, ubrany w garnitur uszyty z porannej mgły, usiadł na taborecie, który był tak naprawdę odwróconym pytaniem retorycznym.

Nagle z komina jego domu zaczął lecieć gęsty, biały atrament. Atrament ten spływał po ścianach, tworząc na nich wiersze, które czytały się same, zanim ktokolwiek zdążył na nie spojrzeć. Jedna z rymowanek wyskoczyła z elewacji i zaczęła gonić kota, który był kulą ognia, ale tak zimną, że zamrażał wszystko, o czym pomyślał.

– Przepraszam najmocniej – odezwał się cień pana Maurycego, który odłączył się od jego stóp i teraz parzył kawę w filiżance zrobionej z echa dzwonka do drzwi. – Czy mógłbyś przestać myśleć tak głośno? Przez twoje pomysły moje buty zaczynają szczekać na południe.

Maurycy skinął głową, co spowodowało, że z jego uszu wypadły dwa małe księżyce. Jeden z nich od razu schował się w kieszeni, a drugi zaczął orbitować wokół czajnika, przyspieszając gotowanie się wody o trzy sekundy na każdą milę morską.

Wtedy na podwórko wjechał pociąg widmo, ale zamiast wagonów miał ogromne szuflady pełne niespełnionych obietnic. Konduktor, będący w rzeczywistości zbiorem przypadkowych geometrycznych figur, podbił bilet Maurycego, używając do tego dziurkacza w kształcie nostalgii.

– Dokąd jedziemy? – zapytał Maurycy, wsiadając do szuflady z napisem „Może kiedyś”.– Nigdzie – odparł trójkątny konduktor. – Ale za to będziemy tam punktualnie o wpół do nigdy.

Maurycy wyjrzał przez okno, którego nie było, i zobaczył, jak całe miasto powoli rozpływa się w szklance wody, którą ktoś właśnie pił na drugim końcu wszechświata. Uśmiechnął się, bo poczuł, że jego lewa ręka stała się nagle sonatą Mozarta.

Wszystko było w porządku. W tym świecie jedyną rzeczą, której nie można było zrobić, było bycie zwyczajnym. A to Maurycemu odpowiadało najbardziej na świecie, którego właśnie zapomniał wymyślić.